Je hebt wel eens van die dagen dat het allemaal op de een of andere manier niet helemaal gaat zoals je zou willen. Vorige week zondag was zo’n dag. Regen, kou en geen spiegel te vinden. Daarbij had mijn maat, mijn leermeester Bram, ook niet helemaal zijn dag. Ik heb het nog nooit meegemaakt, tijdens een van onze trips, dat hij van de kou in de auto wilde gaan zitten. Met een teleurgestelde uitdrukking op zijn gezicht vertelde hij mij dat ik nog maar alleen moest gaan rondlopen want hij was het zat en wilde opwarmen in de auto. Dat was voor mij ook de druppel. Zo is het niet leuk.
Ik ben ook maar gelijk in de auto gestapt en we zijn direct weggereden. Na de kachel lekker warm gestookt te hebben en lekker de meegebrachte worstenbroodjes opgegeten te hebben werd de stemming alweer iets beter. Zo goed zelfs dat we weer lekker hebben kunnen relativeren. “Dan is het niet voor je bestemd!”, is de gevleugelde uitspaak die wij altijd tegen elkaar roepen als we weer een goed stuk aan ons neus voorbij zien gaan. Of wanneer het te duur is. In deze situatie ging deze uitspraak ook weer op.
Met een hoop gelach toch maar besloten om onze laatste adresjes te bezoeken. Dit zal ook wel weer niets worden, maar dan weet je dat dan ook zeker en hoef je je geen zorgen te maken dat je iets gemist hebt. Zo gezegd, zo gedaan. Het eerste adres had een prachtige spiegel staan. Gelukkig, toch wat kunnen vinden. Snel de verkoper zoeken en kijken of er wat te regelen valt. Eindelijk gevonden, maar je raadt het al……..verkocht. Natuurlijk dat was te verwachten. Dan maar snel naar het laatste adres.
In de auto lachend overleggen wat we straks allemaal niet kunnen kopen en prachtige verhalen uit het verleden ophalende, komen we aan bij het laatste adres. Het is er druk, ook dat nog. Achter elkaar aanschuivelen langs alle goederen die worden aangeboden helpt ook niet echt. Geheel automatisch loop ik een ruimte in waar ik anders nooit kom. Daar staat nooit iets voor mij bij. maar nu werd ik er als het ware naartoe gezogen. Ik loop de hoek om in gedachten en blijf vervolgens verstijfd staan. Een koude rilling loopt over mijn lichaam. Het is alsof ik droom en mijzelf moet knijpen. Dit is echt ongelooflijk mooi. Snel Bram halen!
In de drukte kan ik hem niet vinden. Waar zit hij nou? In de massa zie ik een grijs bolletje. Ik probeer hem zo onopvallend mogelijk te wenken, maar door de opwinding lukt dat niet echt. Met een hartslag van 180 probeer ik hem duidelijk te maken dat hij snel mee moet komen. “Wat is er?” vraagt hij verbaasd. “Niets zeggen, meekomen!” verzoek ik hem vriendelijk en beleefd. Met een verbaasde blik op zijn gezicht loopt hij achter mij aan. Op het moment dat hij de hoek omloopt zie ik zijn ogen groter worden. Alsof hij iets ongelooflijks ziet. Hij neemt ineens een spurt en slaat wat krachttermen uit. “Pot……. dit is prachtig!” roept hij.
Voor ons staan de mooiste portetten die ik ooit heb gezien (buiten een museum). Het zijn pendanten. Een dame en een heer en aan de familiewapens te zien zijn het een graaf en een gravin. De portetten zijn van een uitzonderlijke kwaliteit en zitten in prachtige, capitale, ovale lijsten. De werken zijn groot. De geporteteerden zijn op leeftijd en kijken statig. De portretten zijn gesigneerd en gedateerd 1890. Wat zal dit wel niet kosten?
Snel zoeken naar de verkoper. Ik hoop dat de prijs meevalt want dit is zo iets moois. Bram heeft al aangegeven dat je dit nooit tegenkomt. Hij kan het weten. Eindelijk de verkoper gevonden en voorzichtig vraag ik naar de prijs. De verkoper kijkt mij schuldig aan en noemt een prijs die voor mij erg hoog is. Maar de schilderijen zijn het echt waard en in dat opzicht valt de prijs reuze mee. Ik loop ietwat verward naar Bram toe en noem de prijs. Het lijkt wel of het hem meevalt. De opmerking dat je deze werken nooit tegenkomt zet mij aan het denken.
De verkoper is iemand met eerlijke en correcte prijzen. Het is niet de man om hard mee te onderhandelen. Hij komt erbij staan en Bram vraagt heel voorzichtig of dit de uiterste prijs is. Ik verwacht dat de verkoper geirriteerd zal worden maar niets is minder waar. Ik merk dat hij het ons echt gunt. Er zit wat restauratiewerk aan de lijst maar alles is verder van uitmuntende kwaliteit. Het bedrag is een risico, maar ik merk dat ik “verliefd” ben geworden op de portretten. Het is een tijdje stil en de verkoper maakt een ontspannen grap. “Zullen we ze maar inladen?” vraagt hij grappend. Hij weet ook dat het een behoorlijke investering is voor mij. Maar ik voel dat mijn hart het van mijn verstand wint. “F*** it! Ik doe het!” roep ik en nog voor ik het mij realiseer ben ik eigenaar van twee fantastische werken. Ik weet niet of ik blij moet zijn of dat ik een onbesuisde aankoop heb gedaan. Ik word warm van binnen en voel me misselijk en gelukkig. Een raar soort euforisch gevoel maakt zich meester van mij. Ik zie Bram lachen. Ook de verkoper heeft een lach op zijn gezicht en ik zie dat hij het mij gunt. Nooit verwacht dat de dag zo’n wending zou nemen.
Nu gaat het echte werk beginnen. We moeten meer te weten zien te komen over de schilder. Dit moet een zeer gerenomeerde vakman zijn aan de kwaliteit van de werken te zien. Daarnaast moeten we de herkomst zien te achterhalen. Wie zijn de geportreteerden? Er staan familiewapens op de portretten. Dit zijn belangrijke aanknopingspunten. Helaas is er nog maar weinig documentatie te vinden.
Kortom een leuke intensieve speurtocht waarvan we jullie op de hoogte blijven houden. Alles is te volgen op de site en al onze andere kanalen.
